خانه » هان ای دل عبرت بین

هان ای دل عبرت بین


 

کجارفت تاثیر وسوز دعا  ؟       کجایند مردان بی ادعا؟

15092014071

15092014075

15092014072

01042014023   15092014073

هان ای دل عبرت بین ازدیده نظر کن هان   ایوان مرادسلطان  آئینه عبرت دان

IMG_20140619_200116

IMG_20140619_193631~01

 

11062014057

 

آخرین دیوار باقیمانده ازخانه جانگیر درجنوب دره کبل احمد

آخرین دیوارباقیمانده ازخانه جانگیر دردره کبل احمد

photo30

 

photo3

 

photo4

 

photo10

 

photo31

 

08102014080

08102014076

 

08102014087-2

 


IMG_۲۰۱۴۱۱۰۹_۰۹۳۰۴۵

 

 

08102014085

 

IMG_240

 

08102014082

 

kore_wm

 

همانان که گمنام ونام آورند                               همانان که ازوادی دیگرند

دست درازی به سروده شاعروالامقام خاقانی

هان ای دل عبرت بین از دیده نظرکن ها ن -ایوان مرادسلطان آئینه عبرت دان

یک ره زره شورک منزل به بازرجان کن – وزدیده دوم تجرین برخاک بازرجان ران

از آتش حسرت بین بریان جگر روداب – خود آب شنیدستی کاتش کندش  بریان؟

رودخانه چنان گرید باریکه خون گوئی -کز گزمی خونابش آتش چکد از  دادقان

بر رود گری نونو وز دیده زکاتش ده -روزی  قره چای بوده است ازرود زکات استان

گه گه به زبان اشک آواز ده ایوان را  -شاید به زبان دل  پاسخ شنوی   زایوان

دندانه هر دیوار پندی دهدت نو نو  –    پند سردندانه بشنو تو ز بازرجان

گوید که تواز خاکی،ماخاک توایم اکنون-گامی دوسه برمانه واشکی دوسه هم بفشان

بردیده ماخندی کینجازچه  میگرید-گریند بر آن دیده کاینجا نشود گریان

تا سلسله ایوان بگسست بازرجان را -در سلسله شد کهریز چون سلسله شدپیچان

نی شلٌه پز ماکم  ، از میرزا و از کاتب -نه حجره تنگ این ، کمتر  زحیاط   آن

اینست همان ایوان   کان نقش  رخ مردم -خاک دراو بودی …… دیوار چنارستان

پندار همان عهداست  ازدیده فکرت بین -در سکوی این درگه در زردی بازرجان

اینست همان لوجو کز آب گوارایش  -آباد بدی باغ و سرسبز بدی    بستان

اینست همان کهریز کز گستره باغات-مغرور کشاورز و  همسایه بدی حیران

سرریشکو ودرمسجدپربود زجمعیت -چال خرمن وسرسوگاه چونان که :سرِ بستان

میرزا مراد مکتب  شیخ حیدر نورانی – عام حیدر مش صابر همراه فتح الله خان

عام باقرومشد عزیز ، عام فرهاد وکل یوسف        میرزای حسسینعلی   ،  دائی علیِ ایلخان

عام ممد فتح الله ،حاجی حسین قاضی – عام مشد حسین و عام رضا  کنار اسدالله خان

رفتند همه زین بوم خفتند همه درخاک – برباد شدند یکسر باخاک شدند یکسان

مست است زمین زیرا خورده است به جای می -درکاس سر جانگیر خون دل عام قربان

این وادی  عبرت بین ، بی عبرت ازو مگذر -کزپای چنین روداب لب تشنه روی تهران

قاضی   تواز این درگه دریوزه عبرت کن – تا از دلِ سرکمرک  دریوزه کنند   آسان

درپاسخ به سروده زیبا وپر مغز استاد خلیل الله ایلخانی که دربازرجان بلوگفا آمده است سروده ای از زنده یاد فریدون مشیری را درپی می آوریم .کشتن گرگ درون، روش زندگی  پدران ما ،یا گذشتگانیست که آبرومند زیستند وانسانیت ومردانگی را برای ماباقی گذاشته وسربلند به دیارباقی شتافتند

فریدون مشیری

گفت دانايي که: گرگي خيره سر،               هست پنهان در نهاد هر بشر!…

لاجرم جاریست پیکاری سترگ                روزوشب مابین این انسان وگرگ

زوربازو چاره این گرگ نیست                    صاحب اندیشه داند چاره چیست

ای بسا انسان رنجور وپریش                     سخت پیچیده گلوی گرگ خویش

ای بسا زورآفرین مرددلیر                         مانده درچنگال گرگ خود اسیر

وآن که با گرگش مدارا مي کند                  خلق و خوي گرگ پيدا مي کند

هر که گرگش را در اندازد به خاک            رفته رفته مي شود انسان پاک

در جواني جان گرگت را بگير!                 واي اگر اين گرگ گردد با تو پير

روز پيري، گر که باشي هم چو شير              ناتواني ! در مصاف گرگ پير

مردمان گر يکدگر را مي درند                    گرگ هاشان رهنما و رهبرند…

وآن ستمکاران که با هم محرم اند                 گرگ هاشان آشنايان هم اند

گرگ ها همراه و انسان ها غريب              با که بايد گفت اين حال عجيب؟

برای بزرگنمائی  هرنما  روی آن کلیک کنید

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *